Wie denk jij wel dat je bent!?

De leerkracht van de 21^ste eeuw staat voor de taak te zorgen voor z’n eigen employability. Het oude psychologische contract tussen de zorgzame schoolorganisatie en de loyale leerkracht heeft z’n langste tijd gehad. Een school voor het leven verandert in een leven vol scholen. Veel leerkrachten met wie ik werk zien het als een ver-van-m’n-bed-show en hebben zoiets van ‘het zal mijn tijd wel duren’. Dit is volgens mij de grootste fout die je als professional kunt maken.

It’s not your father’s world

Door de mogelijkheden van de nieuwe technologie en de opkomst van de ‘global village’ komt er steeds meer concurrentie. Hoe lang zal het nog duren voordat de techniekles op het ROC door een supersnelle bandbreedteverbinding in realtime e-learning wordt gegeven vanuit Sydney? Want daar zit toevallig wel een bevlogen jonge onderzoeker/docent die volledig is gespecialiseerd in mobiele werktuigen en daarnaast zijn kennis heeft verwerkt in een fantastische simulatie voor derdejaars. Dus wat doen we? We maken verbinding met Sydney, laten de leerlingen participeren in een spelsimulatie, werken in kleinere groepen een aantal opdrachten uit en twitteren over vragen en antwoorden.

Is dit werkelijk een futuristische gedachte? Of is het niet meer dan logisch dat we kiezen voor het beste dat voorhanden is en daarbij gebruik maken van alle middelen? Voor jou als leerkracht wordt het steeds belangrijker om na te denken over je toegevoegde waarde: daarom ik!

Om bij mijn voorbeeld te blijven: voor Willem, techniekdocent op het ROC in Eindhoven kan dit betekenen dat hij een ontwerper van een ‘vet’ techniek curriculum wordt, waarin hij werkt met innovatieve werkvormen en daarbij veelvuldig gebruik maakt van het e-learning aanbod van collega’s in het buitenland. Door Willem wordt techniek weer chill! Willem van het ROC in Eindhoven is een ‘Brand!’.

Het is de terugkeer van een zelfstandige leerkracht die op basis van eigen verantwoordelijkheid vorm en inhoud geeft aan zijn professionele loopbaan. Super positief, vind ik. Het schoolleven van nu blinkt niet uit in het toepassen van onze creativiteit en het aanmoedigen van zelfbewust handelen. De veranderingen bieden een uitgelezen kans om die cultuur te doorbreken en ons bezig te houden met ‘edushocking’ projecten. Projecten die er echt toe doen voor alle kinderen op school.

Heb jij het lef!

Branding klinkt soms wellicht wat schreeuwerig en dat zijn we als nuchtere Hollanders niet gewend. Wij houden niet zo van die turbotaal om je zo te profileren als hoogwaardig specialist. De meeste mensen willen best graag succesvol zijn, maar dan zonder het nemen van te veel risico’s. Dat is onmogelijk! Overleven en succes zijn twee totaal verschillende mindsets. Overleven gaat uit van zekerheid en met de stroom mee gaan. Succes gaat uit van risoco’s nemen en daar waar nodig tegen de stroom ingaan. Net als de oude helden moet je eerst door het vuur heen en een persoonlijke uitdaging trotseren, voordat je in staat bent jouw ‘Brand!’ te creeren.

Het vereist een ondernemende, zelfexplorerende instelling. Waar speelde je mee als kind? Hoe ziet jouw priori-levens-tijd eruit? Waar ben jij in je werk? Welke smaakmaker ben jij in je team? Dit zijn de leuke vragen om over na te denken. Maar je moet ook onderzoeken waar je ziende blind bent en waarvoor je wegloopt.

Dan komt het aan op het profileren en presenteren van jezelf, op een wijze die onderscheidend en memorabel is. Met moed en lef je eigen verhaal vertellen. Puur en in het volle licht, al het overbodige weggebrand. Meer met minder.

Het is de expressie van je essentie. Jij treedt met de sterkst mogelijke versie van jezelf naar buiten. Jezelf ‘branden’ vraagt om karakter. Je durft gek te doen en buiten de lijntjes te gaan. Het is jouw belofte aan de kinderen in je klas en je collega’s. Met gewoon lesgeven buitengewoon presteren. Daar komt het eigenlijk op neer.

Doe maar ’s gek dan doe je al normaal genoeg!

Ik daag jou uit!

Deel hier jouw verhaal met de wereld:

Welke bijdrage wil jij leveren aan onderwijs? Hoe wil jij door kinderen herinnerd worden? Welke risico’s ben je bereid hiervoor te nemen?

Maak anderen deelgenoot van jouw waarden, normen, dromen en idealen. Brand!You

Label of Liefde

Wat leerkrachten en directie drijft is liefde. Voor kinderen. Voor leren. Voor hun vak. Maar hoe blijft de liefde overeind als de tijd lijkt te worden opgeslokt door papieren rompslomp, vergaderingen en verhoogde leeropbrengsten?

Het huidige onderwijssysteem onderwerpt scholen aan een fastfoodmodel van kwaliteitsgarantie waarbij leerkrachten afkoersen af op een finish die voor ieder kind identiek is. Scholen focussen op tekorten. Op ‘wat niet is’ en wel ‘zou moeten zijn’. Maar een kind heeft geen tekorten. Het tekort zit in de omgeving. Onze maatschappij is zo gebrand op het indelen van mensen en kinderen in hokjes, expertises, niveaus en deficiënties… dat we vergeten om te kijken naar wat onze kinderen uniek maakt en waar hun talenten liggen.

‘Tekorten’ bij leerlingen zijn signalen van een tijdsgeest die in transformatie is. Wie zegt dat ADHD ons niet vertelt dat het systeem van in de kring zitten en in hoekjes werken niet voor iedereen geschikt is? Dat werken aan het pedagogische klimaat (lees: iedereen de hele dag rustig houden) niet achterhaald is? En wiens probleem is Dyslexie eigenlijk? Zolang we leren lezen als onderwijsdoel formuleren, is er werk aan de winkel voor de leerkracht. Hij zal of de leersituatie moeten aanpassen of de doelen moeten bijstellen. Want is het wel eerlijk om het kind het probleem toe te schrijven?

De leerling die ‘afwijkt’ van de vooraf gestelde norm, krijgt een label en wordt verwezen naar het speciale onderwijs. Met de beste bedoelingen. Want speciale aandacht kan alleen gegeven worden in speciaal onderwijs. Denken we. Maar uitgesloten worden, is niet goed voor het kind en niet goed voor onze samenleving.

En nu hebben we het over passend onderwijs alsof het iets totaal nieuws is. Maar we creëren iets dat er al lang was: vanzelfsprekend heeft ieder kind recht op onderwijs dat past en krijgt het de ondersteuning die nodig is. Logisch! Maar wij maken er een gedrocht van. We praten over handelingsplannen, profielen, grenzen, referentiekaders. Lastpakken. Of nog erger: Zorgleerlingen. Probeer maar ‘s om niet te zorgen voor een zorgleerling. Hoe meer we haar helpen, des te incompetenter ze zich gaat voelen.